Skip to main content

...............................................................................................................

.......................................................
NIEUWS WO2
ACHTERGRONDEN
BEZETTING NL
CURIOSA VAN DE OORLOG
DOSSIER KLAAS FABER
DOSSIER MARKTPLAATS
FOTO'S
JODENVERVOLGING
LANDOORLOG
Indië
Rede van Miltenburg Indié
LUCHTOORLOG
OORLOGSDAGBOEK
OVERZICHT WO2
VANDAAG GEBEURD
ZEEOORLOG
Memobord gastenboek
Indie-45-50
marktplaats-fotos
Leestafel
marai
INDEPERS



Indië-toespraak van Anouchka van Miltenburg


Voorzitter van de Tweede Kamer

Uitgesproken 14 augustus 2014

bij de Indische Plaquette, Tweede Kamer





 

Er zijn momenten die nooit uit onze geschiedenisboeken zullen verdwijnen. Zo dwongen de geallieerden het Duitse leger op 5 mei 1945 tot capituleren. Na vijf jaar van oorlog en onderdrukking was Nederland weer een vrij land.


COMMENTAAR: De spreekster bedoelt hier het nazileger, een leger dat bestond uit o.m. Duitsers, Oostenrijkers, vrijwillige Nederlanders en Belgen, Luxemburgers, Elzassers, Fransen, vrijwillige Spanjaarden, Roemenen, Hongaren, Esten, Letten en Litouwers, Russen, etc. Dit onderscheid is belangrijk omdat Duitsers niet slecht zijn an sich, maar nazi's wel.
Het negeren van dit onderscheid geschiedt misschien niet met de bedoeling tot eufemisme, maar werkt wel zo.
 
De Wehrmacht was overigens een misdadige nazi-organisatie, die vele honderdduizenden niet-strijdende burgers op bevel ombracht. De Wehrmacht werd door de nazi's opgericht en had Hitler als opperbevelhebber.


De vreugde was overweldigend. Wat een helden waren die Amerikanen, Canadezen, Britten en Polen!


In Nederlands-Indië nam de geschiedenis een andere loop. Daar duurde het tot 15 augustus totdat Japan zich overgaf, morgen precies 69 jaar geleden. Maar van vrede was dáár geen sprake. Slechts twee dagen later besloot een groep invloedrijke Indonesiërs om Indonesië onafhankelijk te verklaren. De wapens waren nauwelijks neergelegd, of ze werden alweer opgepakt.


De strijd die volgde was diffuus. De Britten wilden de orde herstellen. Vrijheidsstrijders stonden lijnrecht tegenover het traditionele gezag. En daartussen waren er al die onschuldige burgers, die net als tijdens de bezetting kort daarvoor alleen maar hun gezin wilden beschermen. “Nederland stond aan de verkeerde kant van de geschiedenis”, zei Ben Boter in 2005 als minister van Buitenlandse Zaken over. Want de Nederlandse politiek was destijds duidelijk in haar oordeel: de koloniale macht moest – koste wat kost – worden hersteld.


COMMENTAAR: Onjuistheid.

"Onschuldige burgers" is een generalisatie, die totaal geen recht doet aan het feit dat de de meeste volwassen Europese Nederlanders in Indonesië waren om het land via een koloniaal systeem uit te buiten en te onderdrukken. Iedereen boven de 18, die daar was en daar geen afstand van nam, raakte op die manier in die onderdrukking betrokken. 


Nog een onjuistheid:

"De Nederlandse politiek': grote delen daarvan waren heel erg tegen het herstel van de koloniale macht, o.m. de PvdA en niet te vergeten de CPN.


Voor militairen van het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL) betekende dit dat ze opnieuw moesten vechten. Veel van hen waren eerder krijgsgevangen genomen en verspreid over kampen waar er te weinig ruimte, water en eten was. Ze waren verzwakt of zelfs ziek. Vaak wisten ze nietwaar hun familie gebleven was. Ook vanuit Nederland werden er meer dan 100.000 Nederlandse militairen – veel van hen dienstplichtig – naar Nederlands-Indië gestuurd, met de Tweede Wereldoorlog nog zo vers in het geheugen. Er was geen tijd om het verdriet te verwerken of om op te bouwen wat kapot was gemaakt.


COMMENTAAR: Verdraaiing: als krijgsgevangenen werden Ned-Indische militairen zeer slecht behandeld, gemarteld, geëxecuteerd of door dwangarbeid aan de twee dodenspoorlijnen indirect vermoord. Ze waren zodoende niet 'verzwakt of zelfs ziek',maar vaak ook nog dood.


De onafhankelijkheidsstrijd zou vier jaar duren. Pas na grote druk van de Verenigde Staten en de Verenigde Naties, besloot Nederland de Republiek Indonesië te erkennen, en kwam er eindelijk een einde aan de oorlog, zeven jaar nadat Japan de eilandengroep binnenviel.


COMMENTAAR: De Tweede Wereldoorlog duurde tot echt 1 september, zo meent de grote meerderheid van historici. Dat de oorlog leidde tot andere conflicten, zoals ook Korea,  is een andere zaak.


Vandaag herdenken wij deze geschiedenis, zoals ieder jaar, bij de Indische herdenkingsplaquette. We staan stil bij de capitulatie van Japan en bij alle slachtoffers van de onderdrukking tijdens de bezetting van Japan in voormalig Nederlands-Indië. Maar ook bij de nasleep van de Tweede Wereldoorlog dáár.


COMMENTAAR: Vreemd. Juist vijf minuten eerder op dezelfde herdenking, had de organisator van de Indische herdenking,Jan Kees Wiebenga, nog benadrukt dat deze herdenking zich nadrukkelijk beperkt tot de Tweede Wereldoorlog. Zie ook het citaat uit de doelstellingen van de stichting verderop.


Het doet me goed om te zien dat er ook dit jaar weer zoveel belangstelling is.


Ik wil in het bijzonder de veteranen en nabestaanden welkom heten, hier op de plek waar de plaquette naar mijn idee ook hóórt. De Tweede Kamer is de plaats waar wordt gedebatteerd en besloten over de uitzending van militairen. En samen met de Erelijst voor Gevallenen herinnert de Indië-plaquette ons iedere dag aan de betekenis van zo’n besluit.


Het gaat hier om het leven van mensen, die we vragen om hun leven in de waagschaal te stellen voor de vrijheid en veiligheid van anderen.Ik vertel u er zo uitgebreid over, omdat het contrast zo groot is.


COMMENTAAR: 'VRAGEN': De grote meerderheid van de Nederlandse soldaten was dienstplichtig en werd met harde hand gedwongen om deel te nemen aan deze onderdrukkingsoorlog. Zij gingen niet voor de vrijheid en veiligheid van anderen,maar hadden als die die vrijehdi, die net ontstaan was, met de wapens in de hand af te nemen. Velen van hen hebben de veiligheid van ettelijke duizenden burgers, vrouwen kinderen, bedreigd en geschonden. Er vielen in Indonesië 100.000 niet strijdende burgerslachtoffers.


Daarnaast waren er vele honderden dienstplichtigen die dienst weigerden,vooral uit socialistische en meer nog communistische kringen. Zij werden zwaar, vanwege hun poltieke overtuiging extra zwaar aangepakt, wat een regelrechte, maar weinig erkende discrminatie was. Ook had je onder Nederlandse militairen in Indië deserteurs, iets dat o politieke redenen door de Nederlandse overheid zoveel mogelijk verzwegen werd. Aan hen geen woord te wijden is beledigend met terugwerkende kracht en een vorm van geschiedvervalsing.


Ónze bevrijders werden in 1945 letterlijk op het schild gehesen, en militairen die tegenwoordig worden uitgezonden kunnen rekenen op onze onvoorwaardelijke waardering en het grootste respect. Voor de militairen die streden in Nederlands-Indië was dat anders.


COMMENTAAR: "Onvoorwaardelijk?" En Srebrenica? De Afgaanse burgerdoden? Als 'onze' uitgezonden militairen zich misdragen, dan kunnen zij niet op ons respect rekenen. Zij kunnen wel op onze steun rekenen als zij door zo'n uitzending later in de problemen komen en van de overheid te weinig hulp en steun krijgen.


Over hun inzet bij de verdediging van het Nederlands Koninkrijk in de Tweede Wereldoorlog wordt zelden gesproken. Zij worden vooral gezien als onderdrukkers, als verliezers en soms zelfs ook als oorlogsmisdadigers, en ze hebben zich in de loop der jaren steeds opnieuw moeten verdedigen.


COMMENTAAR: Ze worden niet alleen gezien als onderdrukkers van de vrijheid in Indonesië,  ze waren het feitelijk ook, ten minste voorzover die onderdrukking lukte. Ze waren ook nog verliezers, want ze hebben die strijd (gelukkig) niet gewonnen. En vele duizenden van hen waren betrokken bij oorlogsmisdaden, soms actief, soms passief of louter als getuigen of dragers van kennis van misdrijven. Kapitein Westerling, Rawagede, Joop Hueting, Poncke Princen...


Ja, ze stonden “aan de verkeerde kant van de geschiedenis”, maar de meesten van hen hebben naar eer en geweten gestreden...hebben hun land zo trouw en goed als ze konden gediend.


COMMENTAAR: 'Naar eer en geweten": U hebt daar geen onderzoek naar verricht en u roept maar wat. De bewijzen groeien juist, dat een flinke minderheid, misschien zelfs wel een meerderheid, ofwel direct of indirect betrokken was bij oorlogsmisdaden, of er kennis van droeg maar daar niets mee deed, ofwel er getuige van was. De 'meesten van hen' hebben zich, zoals bij dienstplichtigen nogal gebruilelijk, volgens getuigen getracht te drukken, zich afzijdig te houden van de strijd die waarschijnlijk de meesten van hen niet wilden voeren en waar velen van hen absoluut niet in geloofden.


Toch zijn de veteranen die ik er over heb gesproken niet verbitterd. Wel vertelde iemand me dat het lange tijd moeilijk is geweest, om niet over je belevenissen en gevoelens te kunnen praten. Ieder gesprek erover riep controverse op. Gelukkig is er met de jaren ook de erkenning gekomen... hebben we beseft hoe moeilijk het moet zijn geweest.


Voor de militairen die bij thuiskomst ‘iets uit te leggen’ hadden, maar ook voor de mensen in het verzet en de 300.000 Nederlandse staatsburgers die ná 1949 gedwongen werden om Indonesië te ontvluchten, naar een land waar het kil was, waar ze geen familie hadden en de gewoontes en gebruiken niet kenden.


In 1980 werd daarom de ‘Stichting Herdenking 15 augustus 1945’ opgericht, met als doel de gebeurtenissen jaarlijks te herdenken.


COMMENTAAR: Onjuist. De stichting werd opgericht om louter de slachtoffers van WO2 te gedenken, en niemand anders.

Citaat van de website www.indieherdenking.nl:

"Doelstellingen"

"Het eerste doel van de Stichting is het jaarlijks op 15 augustus organiseren van een waardige herdenking van het formele einde van de Tweede Wereldoorlog voor het Koninkrijk der Nederlanden en van alle slachtoffers die tijdens die oorlog in het voormalig Nederlands-Indië zijn omgekomen.

Het tweede doel is het in Nederland meer bekendheid geven aan de herdenking van deze historische dag, de in voormalig Nederlands-Indië gevoerde strijd tegen Japan, het gepleegde verzet en de ondergane vervolging tijdens de bezetting door Japan en de gevolgen daarvan voor de mensen die daar toen woonden."


In 1985 volgde deze plaquette, en in 1988 werd er met het Indisch monument aan de Prof. Teldersweg opnieuw een plek gecreëerd voor alle nabestaanden. ‘Het besef uit Indië te komen’, het thema van de herdenking dit jaar, zal altijd voelbaar blijven.


Dames en heren,

Er zijn momenten die niet uit onze geschiedenisboeken zullen verdwijnen. Iedereen die vandaag aanwezig is, is direct of indirect onderdeel geweest van zo’n moment. En ieder van u gedenkt vandaag z’n eigen verhaal. Als we de boeken erop naslaan, zien we dat de geschiedenis van Indonesië zwaar en beladen is.


Maar wat ook een plek in die boeken verdient, is dat alle militairen en burgers die zich in Nederlands-Indië hebben ingezet, dat deden omdat de politiek dat van hen vroeg. En daarvoor verdienen ze onze onvoorwaardelijke waardering en het grootste respect.

-.-.-.-


COMMENTAAR: Omissie. De grootste omissie in dit stuk is het niet noemen van de minstens 2 tot 3 miljoen Indonesische slachtoffers van de oorlog. De suggestie ontstaat, dat de spreekster geen weet heeft van dit grote feit uit de Ned-Indische geschiedenis.

Dr L. de Jong beschrijft hun lot duidelijk, wat hem op veel kritiek uit de Nederlandse Indische gemeenschap kwam te staan. Deze 'Indische Holocaust*' wordt in het Indisch historisch centrum Bronbeek vrijwel verzwegen.



EINDCONCLUSIE

Mevrouw Van Miltenburg bekleedt een officiële positie. Wat zij zegt moet waar en liefst volledig, en onomstreden zijn, vooral als het gaat om geschiedenis.

Daarom kan zij zich niet overgeven aan vervalsing van de geschiedenis, ongelukkige, doelbewuste of tendentieuze omissies, verdraaiing, onjuistheden en tendentieuze generalisaties.


Zij schaadt daarmee de waardigheid van de Tweede Kamer en van het ambt van voorzitter.

Dat zij vreemd Nederlands gebruikt ('veel van hen', 'letterlijk op het schild gehesen') is een  bijkomstigheid.


A. Graaff, 21-08-2014



*: Zie: Dr L.de Jong, Het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog, dl 11B, tweede heft, pag 507 t/m 558

Zie ook het artikel uit HP/deTijd