Skip to main content

...............................................................................................................

.......................................................
NIEUWS WO2
ACHTERGRONDEN
BEZETTING NL
CURIOSA VAN DE OORLOG
DOSSIER KLAAS FABER
DOSSIER MARKTPLAATS
FOTO'S
JODENVERVOLGING
LANDOORLOG
LUCHTOORLOG
OORLOGSDAGBOEK
Oorlogsdagboek Remco R
OVERZICHT WO2
VANDAAG GEBEURD
ZEEOORLOG
Memobord gastenboek
Indie-45-50
marktplaats-fotos
Leestafel
marai
INDEPERS
N I E U W S  -   W O 2  . T K


O O R L O G S
D A G B O E K

Remco Reiding
Remco Reiding



Remco Reiding (1976) is journalist, onderzoeker en schrijver. Hij werkte de afgelopen acht jaar als correspondent in Moskou voor onder meer het Financieele Dagblad. Reiding spoort al veertien jaar nabestaanden op van in Leusden begraven Sovjetsoldaten. In april verscheen zijn boek Kind van het Ereveld. Hij studeerde politicologie aan de Universiteit van Leiden en journalistiek aan de Christelijke Hogeschool Windesheim. Meer informatie op: www.kindvanhetereveld.nl en www.russisch-ereveld.nl.



Vrijdag 5 oktober 2012
Vandaag vindt de officiële opening plaats van de Tijdslijn bij de Stichting Nationaal Monument Kamp Amersfoort. Op een muur in het gedenkgebouw zijn borden geplaatst die kort de geschiedenis van het kamp per jaar weergeven.

Maker is Albert Ziëck en hij heeft fraai werk geleverd. De borden worden onthuld door een oud-strijder op de Grebbeberg, oud-gevangenen en bestuurslid Ad van Baal.

Ik heb de borden die nu worden onthuld, toevallig vorige week al gezien, dus ik zie deze middag vooral als een kans 'oude bekenden' te spreken. Zo ben ik blij Cor en Nellie Bart weer te zien, die zich met hart en ziel inzetten voor de nagedachtenis van de razziaslachtoffers van Beverwijk en Velsen.

En passant hebben ze in april ook nog veel werk weten te maken van een speciale herdenking op het fort aan de Sint Aagtendijk in Beverwijk, waar 15 Georgische soldaten werden vermoord die op het Russisch Ereveld werden begraven.

Aanleiding was de komst naar Nederland van een dochter van Arsen Asanisjvili, één van de Georgiërs. Ik heb haar een paar jaar geleden kunnen vertellen wat er met haar vader is gebeurd. Cor Bart creëerde met de gegevens die ik in de loop der jaren verzamelde een digitaal monument , waar meer namen en foto's zullen worden samengebracht.

Toevalligerwijs maakte ik deze week net een uitgebreider verhaal over Asanisjvili voor René Ros, die een website over de Stelling van Amsterdam beheert. Hier te bekijken.

Donderdag 4 oktober 2012
Na mijn lezing in Oisterwijk ben ik gisteravond doorgereden naar Harmelen. Daar is vannacht Tiny Elmensdorp-Donia gestorven. Echtgenote, moeder, maar voor mij bovenal mijn oma. Een dagje zonder oorlog dus.

Woensdag 3 oktober 2012

Ik ben nog amper bijgekomen van de drukte in april en mei: de publicatie van mijn boek met als gevolg veel publiciteit en lezingen, een documentaire over mijn onderzoek, grafbezoek van negen nabestaanden die voor het eerst bij de laatste rustplaats van vader, grootvader of oom waren enz. Maar april en mei 2013 naderen alweer.

Vandaag spreek ik daarom met vormgever Teun van der Heijden van Heijdens Karwei en journalist/schrijver Arjeh Kalmann. Beiden werkten met fotograaf Bert Nienhuis aan een boek en een tentoonstelling met de benaming De kinderen die nog leven. De indringende portretten van Holocaust-overlevenden zijn nog te bezichtigen op de fusilladeplek van Kamp Amersfoort.

Het is de bedoeling dat op dezelfde plek in maart 2013 een nieuwe expositie wordt geopend met de portretten van Sovjetsoldaten die in Leusden begraven liggen. Dat past bij het oorspronkelijke doel van mijn onderzoek: een vergeten ereveld een gezicht geven. De mogelijkheid ook bij deze tentoonstelling een boek te maken wordt onderzocht


Dinsdag 2 oktober 2012
Voorafgaand aan mijn lezing bij de Lionsclub Maarn-.

Maarsbergen kom ik in aanraking met een onbekende paragraaf in de oorlogsgeschiedenis. Mijn voordracht heeft namelijk plaats midden in het museumpje van Valkenheide.

Valkenheide was wat we nu een jeugdzorginstelling zouden noemen. Dit jaar vierde de instelling het 100-jarig bestaan.
Tijdens de oorlog had directeur Dirk Noordam de grootste moeite de hongerige jongensmonden te vullen.

Een ander probleem waren de pogingen van de SS in het gesticht jongens te werven voor het Duitse leger. Noordam knoopte steeds nauwer banden  aan met het verzet in de omgeving.

Toen in september 1944 de bevrijding nabij leek, besloot het verzet het strafpaviljoen van de instelling te gebruiken voor de opsluiting van NSB-burgemeesters. Noordam trok zich de situatie zo aan dat hij een hartaanval kreeg. De burgemeesters van Leersum en Wijk bij Duurstede werden al gearresteerd en naar Valkenheide overgebracht.

Maar de nazi's kwamen erachter waar zij werden opgesloten en omsingelden het gesticht. Noordam werd, herstellende van zijn hartaanval, op 8 september 1944 van zijn bed gelicht en doodgeschoten in de tuin van zijn woning. Na de oorlog werd op het graf van Noordam een grafmonument geplaatst.

BloedgetuigenMaandag 1 oktober 2012
Ook vandaag komt België ter sprake. Uitgever Gijs Dragt van D33 Publicaties is op bezoek. We bekijken onder meer de mogelijkheden om mijn boek ook in België te presenteren en onder de aandacht te brengen, aangemoedigd door positieve reacties van een Belgische diplomaat, een Belgische zakenman en schrijver Johan de Boose.

De Boose schreef de roman Bloedgetuigen. De kaft is volledig vuurrood en springt eruit in mijn boekenkast. Aanleiding en inspiratie voor dit boek is de oom van zijn vrouw die onder invloed raakte van pro-Duitse en antibolsjewistische propaganda in Vlaanderen en als Oostfrontstrijder aan Duitse zijde mee is gaan vechten op Russisch grondgebied.

De Boose belicht beide zijden van het front, zowel die van de Vlaamse gehersenspoelde jongemannen als van de al even naïeve Russische boerenjongens die zich ineens in een gruwelijke oorlog terugvonden. Op de kaft lees ik dan ook: 'een adembenemende roman over de grootste taboes van de twintigste eeuw: de idealistische keerzijde van de Tweede Wereldoorlog'.

Ik hielp De Boose met het traceren van de oom van zijn vrouw. Hij sneuvelde, als vrijwilliger bij het Legioen Vlaanderen, op 26 maart 1943 in Leningrad. Zijn naam komt voor in het gedenkboek van de begraafplaats Sologoebovka in het huidige Sint-Petersburg, maar hij heeft geen eigen graf gekregen. Vermoedelijk kwam hij om bij de slag om Krasnyy Bor, maar officieel staat hij nog altijd te boek als vermist.

Zondag 30 september 2012

Gisteren kreeg ik een onverwacht maar prettig Twitterbericht in het Russisch onder ogen. 'Remco, dank voor alles wat u doet. Juist u bent onze bron van inspiratie geweest.'

Als opdracht in mijn boek schrijf ik geregeld: 'Ter inspiratie!' Veel mensen hebben nog altijd vragen over wat hun eigen familie overkwam tijdens de oorlog en ik hoop dat mijn boek hen aanzet tot verder onderzoek.

Sommigen willen zelf een boek schrijven. En weer anderen halen bij hun werk misschien inspiratie uit het feit dat één jonge vent - tegen alle verwachting in - nabestaanden traceerde van in Nederland begraven Sovjetsoldaten, alleen maar door niet op te geven.

Maar dat ik ook de ambassade van de Russische Federatie in België had geïnspireerd, kwam als een volslagen verrassing.

De ambassade voegde bij het Twitterbericht een link bij en wat bleek: voor zover bekend zijn alle graven van Sovjetmilitairen in België letterlijk in kaart gebracht. Met foto's en informatie erbij. Een mooi, nieuw initiatief! (Klik op de kaart voor de link).

Zelf zou ik graag een gedenkboek willen maken, waarin plaats moet zijn voor alle personalia van de 865 op het Russisch Ereveld begraven oorlogsslachtoffers, voor alle foto's van soldaten die ik heb verzameld en voor hun levensverhalen, alsmede achtergrondinformatie over de plaatsen en omstandigheden van overlijden. Ik hoop van harte dat de ambassade van Rusland in Den Haag net zo enthousiast is over dit project als de collega's in België.