Skip to main content

...............................................................................................................

.......................................................
NIEUWS WO2
ACHTERGRONDEN
Achtergronden 2014
Achtergronden 2013
Achtergronden 2012
Achtergronden 2011
Aanslagen op Hitler
10 vragen over de oorlog
Boekenlijst WO2
Boere: Aken-blog
Churchill
Curaçaose stakers 1942
D-day 2014
Dossier Vorden 2013
Dossier Wulff en Gauck
Gauck niet-Faber wel
Euthanasie
Februaristaking
Gauck PERS
Geschiedvervalsing
Grijs verleden
Herzberg-lezing
Hilversum oorlog
Koninkrijk - De Jong
Market Garden 2014
Mein Kampf h1
Mein Kampf h2
Mgr Lampert: onthoofd
Rode Kruis
Roofkunst
Roofkunst links
Troostmeisjes
Verliezen WO2 per land
WO1 - De machine
Colofon
70 jaar bevrijding
Onderduyik
Churchill pers
BEZETTING NL
CURIOSA VAN DE OORLOG
DOSSIER KLAAS FABER
DOSSIER MARKTPLAATS
FOTO'S
JODENVERVOLGING
LANDOORLOG
LUCHTOORLOG
OORLOGSDAGBOEK
OVERZICHT WO2
VANDAAG GEBEURD
ZEEOORLOG
Memobord gastenboek
Indie-45-50
marktplaats-fotos
Leestafel
marai
INDEPERS

 

M G R  

 

C A R L   LA M P E R T 

 

 

 

7-11-2011


 

 

Het verhaal van priestermoorden

 

De Oostenrijkse katholieke priester monseigneur Carl Lampert wordt zondag 13 november 2011 in zijn geboorteplaats Dornbirn (Vorarlberg, Oostenrijk) zalig verklaard. Hij was de belangrijkste Oostenrijkse priester die de nazi's tijdens de oorlog, in 1944 vermoordden - en bovendien door onthoofding. 

 

De mis zal worden geleid door kardinaal Angelo Amato, in aanwezigheid van alle Oostenrijkse bisschoppen.

 

 

De gerechtelijk moord op mgr Lampert had een aanzienlijke aanloop. Gauleiter Franz Hofer beloofde in 1939 Adolf Hitler op diens verjaardag dat in 1940 de Oostenrijkse 'Gauen' Vorarlberg en Tirol priester- en kloostervrij zullen zijn.

 

Zo werd het klooster van de zusters van Altijddurende Aanbidding in Innsbruck onteigend, maar de zusters weigerden te vertrekken, een voor een werden ze naar buiten gesleept.

 

Woedend schrijft mgr. Carl Lampert, vicaris-generaal voor Tirol en Vorarlberg, een protest aan de Gsetapo, toen al in het verduitste Oostenrijk de sterkste staatsinstelling. Mgr Lampert wordt opgepakt, maar 10 dagen later toch weer vrijgelaten. Iets later meldt ook de Duitstalige uitzending van Radio Vaticaan deze kerkvervolging, en dan volgt een tweede ‘ondervraging’. De nazi's verdenken Lampert ervan een spion voor het Vaticaan te zijn.

 

Maar echte problemen met de Gestapo kreeg mgr Lampert pas na de moord op pastoor Otto Neururer.

 

Deze dorpspastoor uit Götzens weigerde het huwelijk tussen een boerenmeisje en een gescheiden nazi-partijleider in te zegenen.

 

Neururer werd gearresteerd en naar Dachau en vervolgens Buchenwald getransporteerd, ondanks felle protesten van mgr. Lampert.

 

De pastoor wordt in Buchenwald gemarteld en aan zijn benen opgehangen tot hij sterft. Vlak daarna werd bij de pastorie van Götzens anoniem een urn met as bezorgd.

 

Vicaris Lampert plaatste vlak daarop een advertentie waarin hij beschrijft hoe pastoor Neururer "ver van huis in Weimar/Buchenwalde is doodgemarteld. Zijn leven en zijn dood zullen we niet vergeten." (foto boven)

 

Opnieuw arresteert de Gestapo Carl Lampert, en toen hij na een jaar in Dachau em Sachsenhausen (strafcompagnie) vrijkwam, had hij een verbiedsgebod voor Vorarlberg en moest zich vestigen in Noord-Duitsland. Hi kwam terecht in een klooster in Stettin.

 

Daar kreeg Lampert weer, maar nu nog riskantere problemen. Een ingenieur in Stettin, Hagen, trachtte Lampert in de val te lokken, Hij doet zich voor als diep gelovig katholiek, en volgt studies bij Lampert, waarbij hij hem anti-nazistische uitspraken tracht te ontlokken. Dat lukt niet.

 

Lampert wordt desondanks gearresteerd en maandenlang verhoord. Dan wordt hij voor het gerecht gedaagd in Halle an der Saale, samen met twee andere priester uit Stettin en omgeving. De beschuldiging is: spionagepogingb, luisteren naar buitelandse zenders, verzwakking van de Duitse weerkracht, begunstiging van de vijand. Daar treft Lampert Hagen opnieuw, nu als getuige à charge, maar hij is in feite een SS-spion met de naam Franz Pissaritsch. de eis is een doodvonnis, maar de stemmen van de rechters staken echter.

 

Zelfmoord

Het proces gaast naar een andere rechtbank, nu in Torgau. Een van de rechters daar pleegt echter de dag voor de uitspraak zelfmoord, en laat een brief achter met zijn bezwaren tegen de veroordeling van Lampert en de andere twee priesters. Er komen nieuwe rechters en een derde proces. Nu krijgt Lampert en zijn twee collegae voor zijn 'daad van verraad',  zijn 'poging tot spionage' eindelijk de doodstraf - na anderhalf jaar procederen en een langdurige, zeer wrede behandeling in de gevangenissen, voor de nazi's een ongehoord lange tijd. Het is 8 november 1944.

 

Lampert moet met zij twee collagae naar terug Saale voor de voltrekking van het vonnis. Wanneer de beulen hem op 13 november 1944 ophalen, kan hij nog snel onder een afscheidsbrief krabbelen: "Nu roept God mij." Het is 4 uur ’s middags.

 

Een getuige beschrijft:

"Carl Lampert liep met gebogen hoofd, luid biddend naar de guillotine. Harder klinkt zijn gebed, alsof hij op de preekstoel staat: ‘Laat deze beker niet aan mij voorbijgaan.’ Dan, als het mes valt: ‘Jezus, Maria’. Zijn hoofd valt in een mand vol zaagsel…"

 

 

 

 

Foto onder: de plek waar de guillotine stond.