Skip to main content

...............................................................................................................

.......................................................
NIEUWS WO2
ACHTERGRONDEN
Achtergronden 2014
Achtergronden 2013
Achtergronden 2012
Achtergronden 2011
Aanslagen op Hitler
10 vragen over de oorlog
Boekenlijst WO2
Boere: Aken-blog
Churchill
Curaçaose stakers 1942
D-day 2014
Dossier Vorden 2013
Dossier Wulff en Gauck
Gauck niet-Faber wel
Euthanasie
Februaristaking
Gauck PERS
Geschiedvervalsing
Grijs verleden
Herzberg-lezing
Hilversum oorlog
Koninkrijk - De Jong
Market Garden 2014
Mein Kampf h1
Mein Kampf h2
Mgr Lampert: onthoofd
Rode Kruis
Roofkunst
Roofkunst links
Troostmeisjes
Verliezen WO2 per land
WO1 - De machine
Colofon
70 jaar bevrijding
Onderduyik
Churchill pers
BEZETTING NL
CURIOSA VAN DE OORLOG
DOSSIER KLAAS FABER
DOSSIER MARKTPLAATS
FOTO'S
JODENVERVOLGING
LANDOORLOG
LUCHTOORLOG
OORLOGSDAGBOEK
OVERZICHT WO2
VANDAAG GEBEURD
ZEEOORLOG
Memobord gastenboek
Indie-45-50
marktplaats-fotos
Leestafel
marai
INDEPERS


G E S C H I E D
V E R V A L S I N G          



  De feiten moeten beschermd worden.
     Geschiedvervalsing ontstaat als levende mensen aan de haal gaan met de ideeën van de doden.
     De doden zeggen namelijk niets terug.
     Het  Nationaal Comité 4 en 5 mei stimuleert geschiedvervalsing..
     Volgens het comité is het namelijk goed om de Duitse aanvallers te beschouwen als slachtoffers.


 V E R V O L G    V A N    V O O R P A G I N A



Ook Barnouw (NIOD) vernietigend over
'De Afrekening'  van Van Buuren


door Arthur Graaff

AMSTERDAM, 06-04-2013 - Ook David Barnouw, voorlichter van het NIOD, vindt 'De Afrekening'  van prof dr Martin van Buuren een bar slecht boek.Hij heeft er een vernietigende recensie over geschreven in een wetenschappelijke publicatie, het jongste nummer van BMGN-Low Countries Historical Review.

Het boek behandelt de dood in mei 1945 van NSB-er Lein Francke door mishandeling door een knokploeg in het Westland onder leiding van Piet Doelman. Barnouws recensie is tot nu toe de zwaarste uit wetenschappelijke hoek.

Hij heeft geen goed woord over voor de wetenschappelijke, historische of informatieve kwaliteit van het boek. Ook uit hij zeer scherpe kritiek op het bronnengebruik van Van Buuren. Barnouws conclusie: (...) ' dat De afrekening eigenlijk een roman is, losjes gebaseerd op ware feiten is en geen geschiedschrijving' zo schrijft hij.

Eric Slot, auteur van enkele boeken over de orlog en misdaadjournalist en eerder recensent van NRC-Handelsblad, schrijft erover:

Titel, ondertitel, achterflaptekst, eerste zin, eerste hoofdstuk, de rest van het betoog, sowieso de wijze van argumenteren en vooral het motief van de auteur – er deugt weinig aan het boek 'De afrekening. Ontmaskering van het gewapend verzet ' van Maarten van Buuren. Samengevat komt het erop neer dat Van Buuren niet aanwaarheidsvinding doet, een doodzonde voor een wetenschapper (hij is hoogleraar Franse taal- enletterkunde aan de Universiteit Utrecht). Onlangs verscheen de tweede druk – en wat blijkt: het kon nog erger.
Dit zijn de feiten waar ook Van Buuren het mee eens is. In augustus 1940 formeerde tuinder Piet Doelman in zijn woonplaats Naaldwijk een knokploeg die zich teweer stelde tegen de WA, de straatvechters van de NSB. Op 30 april 1943 moest Doelman onderduiken en twee jaar later – Doelman was inmiddels commandant van de Binnenlandse Strijdkrachten (BS) ini
het district Vlaardingen/Westland – werd hij door de Duitsers opgepakt en opgesloten in de dodencel van het Oranjehotel oftewel de gevangenis van Scheveningen. Op 7 mei 1945 werd hij door het verzet bevrijd. Een dag later ondervroeg hie te Maassluis de NSB’er, WA'er en landwachter Lein Francke, waarbij Francke door Doelman en drie anderen
(Egbert Egberts, Cornelis Ruinaard en Johannes van der Kooy) werd geslagen. Francke werd teruggebracht naar de school waar hij zat ingesloten, waar hij overleed. In 1948 werden Doelman en de drie anderen wegens mishandeling
veroordeeld tot twee maanden gevangenisstraf voorwaardelijk met een proeftijd van een jaar.  Het boek heeft al veel kritiek gekregen. De historicus dr. H. Lang eveld vond het een ‘kwaadaardig schotschrift' en prof. dr. J.C.H. Blom oordeelde dat het boek op punten onhoudbaar en 'zelfs onzinnig' was.
.
De discussie over dit boek, dat een tweede druk heeft beleefd, loopt nu sinds het verschijnen ervan in het najaar van 2011. Sindsdien is er door een groep van ongeveer 10 lokale historici en schrijvers gaandeweg meer bezwaar tegen gemaakt, op puur inhoudelijke gronden. Dat heeft ertoe geleid, dat de critici van het boek een website begonnen zijn, waarop zij pagina voor pagina de fouten en andere tekortkomingen van het boek publiceren.

Er zijn tot nu op die website toe de volgende rubrieken, allemaal gevuld met soms tientallen controleerbare vermeldingen:

  •     Onzorgvuldige geografische aanduidingen
  •     Suggestief taalgebruik
  •     Integer onderzoek?
  •     Onzorgvuldig taalgebruik
  •     Veronderstellingen, vermoedens en commentaren
  •     Kenmerken van een roman
  •     Gebrekkige historische kennis
  •     Innerlijke tegenspraak
  •     Onjuiste interpretatie van bronnen

De website vermeldt los van kleine fouten, ook zwaardere problemen, vooral op het menselijke vlak. Onder het kopje 'Integere houding ten opzichte van nabestaanden (i.c. kinderen van Piet Doelman) volgt dit citaat van Van Buuren:
“Ik heb waar mogelijk de betrokkenen en/of hun nabestaanden geïnterviewd.”
Het commentaar is niet hoopgevend en eigenlijk pijnlijk:
'Van Buuren heeft verzuimd de nabestaanden van Piet Doelman vooraf te benaderen. Hij had zich bewust moeten zijn dat zijn conclusies schokkend zouden zijn voor de familie van Piet Doelman. Het past in dat geval vooraf hierover contact zoeken met de familie. Ook had dan ‘hoor en wederhoor’ kunnen plaatsvinden. Voorafgaande aan de 2e druk is er wel contact geweest, maar zeer beperkt. Van Buuren meldt dat overigens niet. Wetend dat de 1e druk heeft geleid tot de nodige commotie, had het hem gepast voorafgaande aan de 2e druk wel overleg te plegen met de familie.'
Intussen hebben van Buuren en zijn uitgever, Tijn Boon, zich dieper en dieper ingegraven in hun opvatting dat het boek nog steeds standhoudt. Daarmee moeten zij ongeveer de laatste twee - langzamerhand tragisch dwalende - Nederlanders zijn. In een ideal wereld zou deze zaak allang zijn opgelost met excuses van Van Buuren aan de familie van Doelman.

Bij de rubriek 'Vermoedens etc' vermelden de critici maar liefst 21 onderwerpen, die zij punt voor punt weerleggen.Kwaadaardig wordt Van Buuren in  zijn suggestieve beschuldigingen aan het adres van journalist/schrijver Eric Slot, die hij niet substantiëert. Slot was aangeworven om De Afrekening te onderzoeken.

In december 2012 schreef Joke Scheepstra voor de Documentatiegroep 40-45 ook al een vernietigende recensie. Zij schreef o.m.:
"De belangrijkste oorzaak van de commotie is het feit dat Van Buuren (hierna aangeduid als vB) een KP-leider uit het Westland (P. Doelman) beschuldigt van roof en geweld voor eigen gewin en hem associeert met “maffia”-praktijken en mishandeling. In het verlengde daarvan verklaart vB diezelfde kwalificaties van toepassing op “het gewapende verzet”.

De NSB-er, die als gevolg van een te hardhandig verhoor door Doelman het leven liet, wordt daarentegen door vB afgeschilderd als lijdende onschuld. vB trekt dit tot in het absurde door waar hij de dood van deze man rechtstreeks relateert aan het lijdensverhaal van
Christus uit de evangeliën (p. 48).

De commotie over het boek werd des te groter doordat dagblad Trouw kritiekloos en bij herhaling een aantal hele pagina’s beschikbaar stelde aan de auteur bij wijze van voorpublicatie (lees: gratis reclame) en bovendien de redactionele aankondiging daarvan voorzag van koppen die meer aan de Telegraaf dan aan Trouw deden denken."

Ook schrijft zij:
"Een ander opvallend mankement is de slordige wijze waarop vB omgaat met namen, vooral waar het organisaties en instellingen betreft." En: "Ernstiger dan deze en andere slordigheden zijn de aperte historische onjuistheden."
Zij besluit met:
"Wie zo met geschiedenis (en met mensen!) omgaat verdient het m.i. niet om serieus genomen te worden in wat hij op dit vlak publiceert. vB doet het voorkomen alsof hij grondig archiefonderzoek heeft verricht. Dat het tegendeel het geval is wordt aangetoond in het rapport dat Eric Slot samenstelde van zijn bevindingen bij het natrekken van de bronnen waarop vB zich beroept.(...)"
Verschillende verstandige mensen hebben intussen al geweigerd om in deze zaak te bemiddelen, waarschijnlijk omdat Van Buuren en Tijn Boon geen millimeter ruimte aan kritiek of toeschietelijkheid bieden. Iedere toeschouwer weet het: de Eerste Wereldoorlog met zijn kilometerslange loopgraven eindigde in een grote tragedie voor de aanvallers. Laten we hopen dat zo'n volstrekt onnodige tragedie Van Buuren en Boon wordt bespaard, maar ze maken het iedereen wel buitengewoon moeilijk.

Overigens volgde onze site in 2011 ook de visie van Trouw en nam de ongefundeerde beschuldigingen aan Piet Doelman over. Dat hadden wij niet moeten doen, en we bieden de familie Doelman onze excuses aan. AG





'Dat nooit meer' degelijk weerlegd


AMSTERDAM, 21-01-2013 - In een artikel uit 2011 in Vrij Nederland wordt de dissertatie van dr Chris van der Heijden helder weerlegd.

De auteur van het artikel, Ronald Havenaar, betoogt dat Van der Heijden veel te ver gaat in zij  relativering van het Nederlandse verzet en van de Shoah. 
Havelaar wijst ook op enkele vergaande ongerijmdheden. Van der Heijden verdraait ook de woorden van verzetsleider en eerste hoofdredacteur van Vrij Nederland, Henk van Randwijk. Deze schreef al dat de grote meerderheid van de Nederlanders zich niet met verzet inliet.

Volgens Havelaar misbruikt Van der Heijden ook uitspraken van Abel Hertzberg, die erop wees dat in ieder mens kwaad schuilt. "
Hij roept ten onrechte Abel Herzberg als getuige aan. Deze auteur schrijft in zijn Kroniek der jodenvervolging (1950) dat niet alleen Duitsers in staat waren tot de misdaden die tegen Joden gepleegd werden. Van der Heijden legt dit citaat uit als een weigering van Herzberg om een grens te trekken tussen daders en slachtoffers. Het is een voor de auteur van Dat nooit meer typerend geval van framing."

Lees het gehele artikel hier>>>

 



Maasdonk mikt op verzoening - maar met wie?


GEFFEN, 18-10-2012 - Wethouder Rini van de Ven van de gemeente Maasdonk erkent dat Duitse soldaten in de oorlog niet streden voor vrijheid, maar het kost enige moeite hem tot die erkenning te brengen. Niettemin komen de namen van 14 van die soldaten op het nieuwe 'verzoeningsmonument' in Geffen, een dorp in Maasdonk, te staan, vlakbij die van Joodse slachtoffers..

Volgens Van de Ven  (foto onder) is de suggestie om Duitsers erbij te vermelden afkomstig van de plaatselijke Heemkundige vereniging. Maar behalve verzoening, worden ook de thema's vrede, verdraagzaamheid, vrede en vrijheid aan het monument gehecht.

Families van de nabestaanden uit Geffen zijn volgens de wethouder allemaal gepolst en bleken positief over het vermelden van de Duitse soldaten. Alleen de Joodse familie Van Dijk zegt vandaag dat zij niet wil dat de naam van hun verwant op hetzelfde monument staat als die van een Duitser.

Er zijn op het Joods digitaal monument 12 mensen te vinden, vrijwel allemaal Van Dijk geheten, die in Geffen geboren zijn en tijdens de oorlog overleden. Geffen heeft ook een Joodse begraafplaats die opgericht was vanuit het naburige Oss, waar een grotere Joodse gemeenschap leefde.


Op het monument in Geffen zullen in totaal 17 Nederlandse, 14 Engelse en 16 Duitse oorlogsslachtoffers worden vernoemd. "Eigenlijk kende Geffen een oorlogstijd van een paar weken in 1944", zegt amateur-historicus Ruud Verhagen tegen het Brabants Dagblad.

"Ja, in 1942 boorde een vliegtuig zich in de Geffense grond waarbij zeven Engelsen omkwamen. Maar de felste strijd woedde toch vlak voor de bevrijding, oktober ’44. De Engelsen bevrijdden Oss en verjoegen de Duitsers uit Geffen - dat niemandsland werd. Soldaten troffen elkaar daar tijdens het patrouilleren, met ook burgerslachtoffers tot gevolg.”


De gemeente Maasdonk had overigens in haar aankondiging van de onthulling van het nieuwe monument niet vermeld, dat het om Duitse namen zou gaan, noch dat die bij Joodse namen zouden staan. Door oplettendheid van het Federatief Joods Overleg is dit aan het licht gekomen. Voor de onthulling van zaterdag zijn naast nabestaanden van de overledenen uit Geffen zijn ook nabestaanden van de overledenen uit Engeland, Ierland en Duitsland uitgenodigd. In totaal zijn circa 30 personen uit het buitenland aanwezig bij de activiteiten.

Met wie de wethouder zich dan verzoent, kan hij niet aanduiden. Hij erkent dat de Duitsers die destijds daders waren, na de oorlog nooit in Geffen zijn geweest om hun excuses aan te bieden voor wat zij daar gedaan hebben.

De wethouder weet ook dat de Duitsers nooit één Nederlanders oorlogsmisdadiger uit Duitsland hebben uitgeleverd. Hij weet ook van de affaire Gauck niet, Faber wel. Ook de Duitse president heeft op bezoek in Nederland geen excuses aangeboden voor Duitse daden. De wethouder erkent dat een dergelijke geste ook vreemd zou zijn, omdat Gauck en andere Duitsers van na de oorlog niets misdaan hebben en zich dus nergens voor te hoeven verontschuldigen.

Op de vraag met wie de wethouder of de gemeente zich dan gaat verzoenen, blijft de wethouder het antwoord schuldig. Wel erkent hij dat de Nederlandse slachtoffers die op het monument staan, geen inspraak meer hebben bij veranderingen aan het monument en dat je dus eigenlijk om die reden niets moet veranderen.